(Ewangeliczny Kościół Reformowany)
Ewangeliczny
Ewangelia (gr. Evangelion) oznacza Dobrą Nowinę. Centrum naszego zwiastowania jest ukrzyżowany Chrystus, który trzeciego dnia cieleśnie zmartwychwstając pokonał moc grzechu i śmierci (1 Kor 15:1-4). To jest owa Dobra Nowina, którą oznajmia nam Bóg w Swoim Słowie. Chrystus złożył doskonałą i wystarczającą ofiarę za nasze grzechy (Hbr 10:10-18). Jego zmartwychwstanie i wniebowstąpienie było dowodem jej przyjęcia przez Ojca. Owe wydarzenia wyrażają fakt, że zbawienie jest darem ofiarowanym ludziom przez Boga z niczym nie wysłużonej przez nas łaski. Naszą reakcją na Ewangelię powinno być odwrócenie się od grzechu oraz przyjęcie wiarą Bożego daru życia wiecznego, które jest wyłącznie w osobie Jezusa Chrystusa (Jan 3:36, Jana 14:6; Rzym 3:28, Ef 2:8-10).
„Ewangelia” w kontekście I wieku oznacza również przyjście i zwycięstwo zapowiadanego w Starym Testamencie Króla – Jezusa Chrystusa, który przyszedł objąć władzę i podbić mocą Swego Słowa wszystkie narody (Hbk 2:14; Dan 2:44; Mat 28:18-20). Nie jest to jednak władza polityczna ani geograficzna jakiej oczekiwali współcześni Jezusowi Izraelici, lecz władza widoczna w życiu chrześcijan, których Chrystus gromadzi w swoim kościele.
Chrystus swoim przyjściem zapoczątkował Królestwo (Mat 12:28, Łuk 17:21), objął panowanie (Ef 1:20-23; Obj 11:15) i obecnie skutecznie podbija narody światłem Ewangelii (Mat 28:18-20; Rzym 16:26). Jego Królestwo rozszerza się poprzez służbę kościoła.
Ostateczny i doskonały kształt owego Królestwa objawi się po powtórnym przyjściu Chrystusa w przyszłości.
Kościół
Jesteśmy kościołem chrześcijańskim, którego Głową jest Jezus Chrystus. Wzorem nauczania Pisma i praktyki kościoła apostolskiego jako Boży Lud spotykamy się co tydzień w Dzień Pański (ndz) na wspólnym nabożeństwie ku czci Trójjedynego Boga – Ojca, Syna i Ducha Św. Tego dnia wspólnie słuchamy czytanego oraz wyjaśnianego Słowa Bożego, obchodzimy pamiątkę Wieczerzy Pańskiej (łamiąc chleb i pijąc wino) oraz odpowiadamy Bogu poprzez modlitwy, pieśni, wyznanie naszej wiary i poprzez dobrowolne ofiary. Będąc Ciałem Chrystusa pragniemy poddać nasze nauczanie, wygląd naszego nabożeństwa, praktykę sprawowania sakramentów, urzędy w kościele itd. nauczaniu Pisma Św. jako najwyższego autorytetu.
Niemniej jednak wierzymy, że Pismo należy interpretować w kontekście kościoła. Dlatego chętnie i ze szczerą pokorą korzystamy z dorobku kościoła Chrystusa minionych wieków. Chrześcijaństwo nie jest religią stworzoną w ostatnim stuleciu. Nie jest także wyłącznie sprawą stanu serca lub teologicznych przekonań poszczególnych wierzących. Dlatego w naszym nauczaniu utożsamiamy się i czerpiemy z historycznego chrześcijaństwa wyrażonego w Apostolskim i Nicejskim Wyznaniu Wiary, wyznaniu Chalcedonu oraz z reformowanych wyznań wiary (Westminsterskie Wyznanie Wiary, Trzy Formy Jedności: Katechizm Heidelberski, Kanony z Dort, Belgijskie Wyznanie Wiary).
Reformowany
Słowem reformowany XVI-wieczni reformatorzy kościoła chcieli wyrazić przekonanie, że jeden i nieprzerwanie istniejący Kościół Jezusa Chrystusa wymaga stale odnowy: ecclesia reformada et semper reformanda. Takim kościołem chcemy być – szukając odnowy i pouczenia w Bożym Słowie na temat każdej dziedziny naszego życia (osobistej świętości, życia naszych rodzin, nabożeństwa, edukacji, ekonomii, państwa itd.).
Wierzymy, że cała Biblia jest autorytetem w sprawach wiary i codziennej praktyki (2 Tym 3:16, Dz 17:11). Dlatego kładziemy nacisk na czytanie i wyjaśnianie całego Pisma, które jest dla nas źródłem duchowego posilenia. Czynimy to podczas publicznych nabożeństw, społeczności w naszych rodzinach oraz indywidualnej lektury Pisma Św.
Reformowane wyznania wiary jednomyślnie wyrażają (za Biblią) fakt, że Bóg jest suwerenny w swoim działaniu. Jest źródłem naszego istnienia oraz naszego zbawienia, stad jedynie Jemu należy się chwała i wdzięczność. Źródłem naszej pomyślności i błogosławieństwa zarówno w sferze doczesnej jak i wiecznej jest Boże zmiłowanie i upodobanie Jego woli. Z tego wynika wielka i jaśniejąca w Piśmie Św. prawda, że nasza wieczność zależy wyłącznie od Bożej łaski i Bożego suwerennego wybrania.
Kościoły Reformowane podkreślają także prawdę, że podstawą więzi Boga z człowiekiem jest przymierze. Ludem z którym Bóg upodobał sobie zawrzeć przymierze łaski w Starym Testamencie jest Izrael, zaś w Nowym Testamencie – wielonarodowy i wielorasowy kościół (Nowy Izrael). Podkreślając przymierzowe (nie tylko indywidualne) działanie Boga z ludzkością dostrzegamy fakt, że Bóg jest Bogiem również naszych rodzin i źródłem obietnic wobec naszego potomstwa. Nasze dzieci są objęte Bożym przymierzem i są członkami Ciała Chrystusa, podobnie jak ich rodzice.