Czym różni się Wasz kościół‚ od kościoła zielonoświątkowego?

Czym różni się Wasz kościół‚ od kościoła zielonoświątkowego? To dla mnie bardzo ważne.

pozdrawiam Ania


Witaj Ania,

Zarówno nasz jak i zielonoświątkowy kościół zaliczane są do rodziny kościołów protestanckich, stąd członków owego kościoła traktujemy jak braci i siostry w Chrystusie. Szanujemy i doceniamy oddanie Bogu wielu zielonoświątkowców. Sam mam wielu dobrych znajomych w owych wspólnotach. Oczywiście różnimy się w pewnych miejscach co powoduje, że zrozumienie duchowości chrześcijańskiej w naszych kościołach jest nieco inaczej definiowane. Pamiętaj jednak, że są to różnice choć ważne to wciąż drugorzędne ponieważ bezpośrednio nie decydują o zbawieniu bądź potępieniu kogokolwiek, kto ma odmienne spojrzenie na poniższe kwestie. Jakie są to różnice?

1. Autorytet. Nasz kościół wierzy, że autorytatywne i natchnione objawienie Bożego Słowa zostało zakończone wraz ze skompletowaniem kanonicznych ksiąg Pisma Św. Innymi słowy: zakończenie dzieła zbawienia oznacza zakończenie dzieła natchnionego i nieomylnego objawienia. Wszystko co jest konieczne do duchowej dojrzałości jest zawarte w Biblii. Tylko w Biblii i nigdzie poza nią. Kościół zielonoświątkowy wierząc w występowanie "proroctw" i daru języków" we współczesnym kościele przyznaje, że natchnione objawienia wciąż trwa. Nowe proroctwa (Słowo Boże), prywatne bądź kierowane do poszczególnych zborów wciąż są przekazywane poprzez usta współczesnych proroków bądź zwykłych członków kościoła. Nasz kościół uznając zasadę Sola Scriptura (Tylko Pismo) - nie zgadza się z tym podejściem. Całość natchnionego objawienia dla współczesnego kościoła jest zawarta w 66 księgach Starego i Nowego Testamentu (1 Kor 4:6, 13:8, 1 Tm 1:18; Hbr 1:1).

Więcej: Prorokowanie - Marek Kmieć

Mówienie językami - Marek Kmieć

2. Osoba i dary Ducha Św. Kościoły Zielonoświątkowe wierzą w "chrzest w Duchu Św." definiowany jako drugie błogosławieństwo, szczególne namaszczenie i wyposażenie wierzących w moc Ducha Św. Uzasadniając swoje stanowisko posługują się w szczególności księgą Dziejów Apostolskich. Nasz kościół uznaje, że każdy chrześcijanin jest "ochrzczony w Duchu Św." (1 Kor 12:13) tak iż nie musimy zabiegać o coś, co już jest naszym udziałem. Kościół jest miejscem w którym zamieszkuje Duch Św. Każdy chrześcijanin będący częścią kościoła ma udział w błogosławieństwach płynących z mocy Trzeciej Osoby Trójcy Św. (Rzym 8:15-16; 1 Kor 3:16, Hbr 6:4).

Więcej: Rozpalanie Ducha - Douglas Jones

3. Przymierze. Kościoły zielonoświątkowe w znacznym stopniu są zindywidualizowane. Można to zauważyć podczas nabożeństwa w którym spontaniczność (szczególnie w czasie „uwielbienia" i modlitwy) jest dominująca względem liturgii wspólnotowej. Kościoły reformowane podkreślając ideę przymierza kładą nacisk na fakt, że chrześcijaństwo nie jest jedynie indywidualną relacją każdego wierzącego z Bogiem. Punktem wyjścia owej więzi jest przymierzowa więź Chrystusa z Jego Ciałem. Chrystus związał się przede wszystkim z kościołem i za niego umarł (Jn 17:19; Dz.Ap. 20:28). On jest Głową Kościoła, a nie każdego chrześcijanina z osobna (Ef 5:23). Z tego powodu Biblię uważamy przede wszystkim za dokument przymierza dany kościołowi, nie zaś jako prywatny list do każdego z nas z osobna (do dowolnej interpretacji).

Podkreślając istotę przymierza dostrzegamy jedność Starego i Nowego Testamentu oraz jedność Ludu Bożego w Starym i Nowym Przymierzu (Ef 2:11-22). Ap. Paweł nazywa Izraelitów, którzy wyszli z Egiptu „naszymi ojcami" (1 Kor 10:1). Kościół jest Nowym Izraelem zastępując starotestamentowy Izrael w roli Ludu Bożego. Bóg już od pierwszej księgi Pisma Św. działa w życiu swojego ludu poprzez przymierza, którym towarzyszą obietnice i znaki. Z każdym przymierzem związane są błogosławieństwa i przekleństwa. Nowe Przymierze nie odbiega od tego schematu. Kościoły zielonoświątkowe pojmują przymierze w zindywidualizowany, a nie korporatywny sposób (są w nim wyłącznie osoby nowonarodzone). Z tego wynika różnica między nami w pojmowaniu istoty kościoła, członkostwa w nim i sakramentów.

Więcej: Boże Przymierze - Paweł Bartosik

Czynienie uczniami i kościół - Rich Lusk

4. Sakramenty jako znaki przymierza. Kościoły zielonoświątkowe udzielają dwóch sakramentów: chrztu i Wieczerzy Pańskiej wyłącznie osobom dorosłym, które wyznały swoją wiarę w Chrystusa. Ową praktykę uzasadnia się stwierdzeniem, że brak w Nowym Testamencie bezpośredniego wersetu mówiącego o chrzcie niemowlęcia. Zielonoświątkowi Bracia postrzegają przy tym chrzest i Wieczerzę jako wyłącznie symbole (w zwingliański sposób). Z tego względu dość często unika się nawet słowa „sakrament" zastępując go słowem „ustanowienia Pańskie". W naszych kościołach również udzielamy dwóch sakramentów, z tą różnicą, że prócz dorosłych (którzy nie byli wcześniej chrzczeni) prawo do przystępowania do nich mają również dzieci z chrześcijańskich rodzin. Sakramenty postrzegamy jako coś więcej niż symbol. Jest on Bożą obietnicą, zapewnieniem o Bożej łasce i przychylności. Odpowiedzią na Boże dary powinna być ufna wiara.

Więcej: Dlaczego sakramenty - Peter Leithart

Dlaczego powinniśmy chrzcić niemowlęta? - Paweł Bartosik

Kto ma być ochrzczony? - Bogumił Jarmulak

5. Podejście do Biblii Różnice w zrozumieniu sakramentów wynikają z nieco odmiennego podejścia do Pisma Św. Kościoły zielonoświątkowe widzą ogromną przepaść między Starym, a Nowym Testamentem. Z tego wynikają np. poszukiwania wersetów w Nowym Testamencie mówiących o prawie przystępowania do chrztu i Wieczerzy Pańskiej niemowląt. Istota i definicja Nowego Przymierza różnią się radykalnie od definicji przymierza w Starym Testamencie. Kościoły reformowane postrzegając Stary i Nowy Testament jako jedną księgę dostrzegają ciągłość Ludu Bożego. Uważają przy tym, że Chrystus nie zapoczątkował nowej religii, ale jest kontynuatorem i wypełnieniem prawdziwej religii wyznawców Jahwe Starego Przymierza. Wg nas początki kościoła znajdują się nie w Dziejach Apostolskich lecz w Księdze Rodzaju. Realizacja przymierza jakim Bóg związał się z Abrahamem znajduje wypełnienie w kościele. Kościół jest duchowym potomstwem Abrahama (Gal 3:7,14, 4:28). Zakładamy, że Bóg w dalszym ciągu będzie działał w przymierzowy sposób (np. włączając do kościoła całe rodziny) o ile Nowy Testament nie naucza, że nastąpiła w jakimś względzie zmiana (Dz.Ap. 2:38-39; 16:15, 33). Z odmiennej hermeneutyki wynika także rozumienie proroctw. Kościoły zielonoświątkowe odczytując proroctwa w dosłowny sposób trzymają się w znacznej większości premilenijnej (oraz dyspensacjonalnej) eschatologii (nauki o czasach przyszłych) podczas gdy kościoły reformowane są w większości post lub a-milenijne. Kościoły naszej konfederacji wyznają postmilenijną eschatologię.

Wyjaśnienie:

(1) Premilenizm wierzy w tzw. pochwycenie, czyli zabranie do Nieba wiernych chrześcijan, po którym (niektórzy twierdzą, że przed którym) nastanie na Ziemi siedem lat Wielkiego Ucisku, czyli wszelkiego rodzaju nieszczęść na niespotykaną do tej pory skalę. Po tym czasie Chrystus powróci na Ziemię i założy Tysiącletnie Królestwo. (2) Amilenizm twierdzi, że przed Sądem Ostatecznym Chrystus nie będzie na Ziemi panował w widzialny sposób, a Tysiącletnie Królestwo to czas panowania Chrystusa w Niebie oraz głoszenia Ewangelii na Ziemi. (3) Postmilenizm twierdzi, że głoszeniu Ewangelii towarzyszy coraz bardziej widoczne panowanie Chrystusa na Ziemi, zaś Jego powtórne przyjcie będzie zwieńczeniem budowania Królestwa Bożego na Ziemi i nastąpi tuż przed Sądem Ostatecznym (za art. G. North - Optymistyczne trupy - Reformacja w Polsce 2/2007)

Więcej: Cała Biblia na całe życie - Paweł Bartosik

Dlaczego i jak czytać Stary Testament - Tim Gallant

6. Doktryny łaski. Nasze kościoły różnią się również w pojmowaniu istoty łaski i zbawienia. Jako protestanci wspólnie wierzymy, że zbawienie jest w całości Bożym darem, wynikającym z Jego życzliwej łaski. Sposobem jego przyjęcia jest żywa wiara. Jednakże w odmienny sposób odpowiadamy na pytanie: Jaka jest rola Boga i człowieka w przyjęciu zbawienia? Kościoły zielonoświątkowe wierzą, że Boże wybranie do zbawienia jest oparte na Bożej uprzedniej wiedzy zgodnie z którą Bóg przewidział którzy z ludzi odpowiedzą na Jego łaskę. Kościoły reformowane podkreślając ludzką niezdolność do nawrócenia bez nadnaturalnej ingerencji Ducha Św. twierdzą, że Boże wybranie nie jest oparte na Bożej wiedzy uprzedniej, lecz jest bezwarunkowe i przedwieczne. Jednym z centralnych punktów teologii reformowanej jest doktryna Bożej suwerenności zgodnie z którą Bóg, który jako jedyny we wszechświecie posiadający wolną wolę, jako Pan Panów i Król Królów opisuje i określa całą rzeczywistość - włączając w to nasze wieczne przeznaczenie. Doktryny łaski teologii reformowanej zostały ujęte w tzw. Pięciu Punktach Kalwinizmu (zwanymi z angielska „TULIP):

1. Całkowita deprawacja

2. Bezwarunkowe wybranie

3. Szczegółowe odkupienie

4. Skuteczne powołanie

5. Wieczne bezpieczeństwo wybranych

Więcej: Reformowany Wykład Wiary - Lloraine Boetnner

Wybranie - Charles Spurgeon